Mooie presentaties!Op woensdag 28 juni mochten de kinderen van de plusklas hun ouders en opa’s en oma’s trakteren op een reisje door de ruimte.
Na maandenlang werken aan een project over de sterren en planeten presenteerden de kinderen enthousiast alles wat zij geleerd en gedaan hadden. Het publiek verbaasde zich zichtbaar over alle kennis die de kinderen opgedaan hadden en bewonderde de prachtige planeten en ruimtewezens die de kinderen zelf ontworpen hadden. Het was duidelijk dat iedereen trots was op de kinderen.
Ze hebben hard gewerkt en een fantastische presentatie gegeven!
Foto's

De raketten schieten de lucht inDeze week moesten de kinderen bedenken hoe ze naar hun zelfverzonnen planeet zouden kunnen gaan. Al snel was iedereen het erover eens dat je daar alleen met een raket kan komen. Hoe een raket precies werkt zagen we in een filmpje van Schooltv. Vervolgens gingen we aan de slag met het maken en lanceren van raketten. Alle kinderen kozen ervoor om een raket te maken van papier en een rietje. Door twee rietjes in elkaar te steken en flink te blazen schoot de raket de lucht in. Helaas hadden niet alle kinderen voldoende blaaskracht om de raket de lucht in te schieten. Zij zullen nog flink moeten oefenen. 
Buiten lanceerden we een raket met een ballon eraan. Het was een prachtig gezicht om te zien hoe de raket de lucht in ging.
Helaas hadden we in verband met het uitzwaaien van de kampgangers niet zo veel tijd en konden we geen raketten meer bouwen van allerlei constructiematerialen. Maar wie weet hebben we daar binnenkort nog even tijd voor.

Foto's

 

  

 

 

De prachtigste planetenNu de kinderen van de plusklas alle planeten bij naam kennen, werd het tijd om een nieuwe planeet te ontwerpen. Vooraf bedacht iedereen hoe de nieuwe planeet moest gaan heten. Alle kinderen kregen daarna een piepschuim bal op een satéprikker. Op tafel lagen allerlei materialen waarmee de kinderen de planeten konden versieren. Daarbij moesten ze er natuurlijk wel voor zorgen dat de naam paste bij hoe de planeet eruit ziet. Zo ontstond er een echte stekelplaneet, een glitterbol en een feestplaneet.
Tijdens de les erop moesten de kinderen verder nadenken over de door hen ontworpen planeet. Hoe heten de bewoners op de planeet en wat eten zij? Hoe ziet de vlag van de planeet eruit en welke taal wordt er gesproken? Nadat alles was genoteerd, kreeg iedereen een stuk klei en moest de bewoner van de planeet worden geboetseerd. De prachtigste ruimtewezens staan inmiddels op de thematafel in het handvaardigheidlokaal. Nu maar hopen dat ze daar nog een paar weken rustig blijven staan en niet stiekem wegvliegen met hun ruimteschepen...
Foto's

Er wordt druk gemetenWoensdag 19 april begonnen we met een gesprek over de zon. Is de zon nou ook een planeet of is het iets anders? Veel kinderen wisten al te vertellen dat de zon een enorme ster is en dat de aarde precies op de goede afstand van de zon staat. De schrik zat er wel een klein beetje in toen ze hoorden dat de zon ook ‘op’ gaat. Maar nadat er uitgelegd was dat dat nog heel lang duurt, pas als de kinderen zelf kinderen hebben en die ook weer kinderen hebben, en die ook weer en die ook weer… waren de kinderen weer gerustgesteld. Wij zouden dat zeker niet mee gaan maken.
Om duidelijk te maken hoe groot de zon is ten opzichte van de aarde pakten we er een hoepel en een erwtje bij. De hoepel was de zon en het erwtje de aarde. Met velletjes wc-papier berekenden we de afstand van de aarde tot de zon. Een velletje wc-papier stond voor 50 miljoen kilometer. Nu we wisten dat de aarde precies op de goede afstand van de zon stond om er te kunnen leven, konden we ook de conclusie trekken dat het op de planeten die tussen de zon en de aarde in staan te warm moet zijn om te kunnen leven en op de planeten die juist verder weg staan te koud.
Maar hoe ver staan die planeten dan eigenlijk van de zon en de aarde vandaan? Om daar inzicht in te krijgen gingen we, gewapend met twee rollen wc-papier, naar buiten. Op kaartjes konden de kinderen zien hoeveel velletjes papier ze moesten afmeten vanaf de zon. Op de plek waar de strook eindigde schreven ze de naam van de planeet. Dit viel echter niet mee. Het waaide flink en het papier vloog voortdurend de lucht in. Een mooie extra uitdaging dus! Er werden steentjes aangerukt en er werden voeten gebruikt, maar de opdracht bleek niet haalbaar te zijn met deze wind.
Eenmaal weer binnen kregen de kinderen de opdracht om alle planeten in de juiste volgorde om de zon heen te plakken. Het bleek nog best een puzzel te zijn, maar uiteindelijk kwam iedereen eruit. De bladen hangen boven onze thematafel. Heeft u al een kijkje genomen in het handvaardigheidlokaal?
Foto's

Er wordt van alles bedacht en getekendNadat we uitgebreid over de aarde hadden gesproken en gewerkt, was nu de maan aan de beurt. Hoe ziet de maan eruit? Hoe groot is de maan eigenlijk en kun je wonen op de maan? Al snel kwamen we er achter dat je nu nog niet kan wonen op de maan. Er is geen zwaartekracht en het is er soms heel heet en soms heel koud en er is geen zuurstof.
In tweetallen bedachten de kinderen allerlei oplossingen om toch op de maan te kunnen wonen. Zo tekenden ze bijvoorbeeld enorme koepels die gevuld werden met lucht waar je dan in kon wonen. Maar hoe kom je dan aan zo veel zuurstof? Ook dat was geen probleem. Ze maakten gewoon een hele lange slang helemaal van de aarde tot aan de maan waardoor er steeds nieuwe zuurstof toegevoerd werd. En slapen? Je kan natuurlijk niet blijven liggen. Je zou steeds van je bed af zweven. Maar ook daar was een oplossing voor. Gewoon muurtjes en een laag dak om het bed heen bouwen. Per tweetal werden de oplossingen vervolgens gepresenteerd. Sommigen hadden echt creatief nagedacht. Maar of het ook allemaal haalbaar is? De toekomst zal het uitwijzen.
Foto's

Hoe werkt dat nu met de aarde, zon en maan?In de plusklas zijn we gestart met een project over sterren en planeten. De eerste les leerden we over de standen van de aarde, de zon en de maan ten opzichte van elkaar. We leerden dat de aarde om zijn eigen as draait, maar ook om de zon draait. De maan draait dan weer om de aarde. Om alles meer te verduidelijken speelden de kinderen zelf voor zon, aarde en maan. Een van de kinderen scheen met een zaklamp op de aarde en zo werd duidelijk waarom het dag en nacht is en de maan niet altijd helemaal rond lijkt te zijn. Met z’n negenen rondom de laptop zitten om een filmpje over dit onderwerp te bekijken leverde nog meer duidelijkheid op.
Tijdens de tweede les gingen we verder in op de aarde. We bekeken een filmpje over het ontstaan van de aarde. Een van de kinderen snapte eigenlijk niet zo goed hoe dit filmpje was gemaakt: “Juf, hoe kunnen ze dit nou allemaal weten? Ze hadden 320 miljard jaar geleden toch nog helemaal geen camera’s?” We bekeken de wereldbol en vonden Nederland maar met moeite. Oudewater was er niet op te zien. Daarvoor hadden we dan weer een atlas nodig. Maar stonden de straten waar de kinderen wonen ook in de atlas? Iedereen maakte een flipboek. Hierin werd duidelijk waar de kinderen precies wonen op de aardbol. Een tekening van zichzelf, het huis waarin ze wonen, het huis staat in een straat, de straat ligt in een land, het land ligt op de aarde. Op iedere bladzijde moest iets kenmerkends komen te staan. Om duidelijk te maken dat je in Oudewater woont zou je bijvoorbeeld heksen of ooievaars kunnen tekenen. Dit riep meteen herkenning op bij een van de kinderen: “O ja! Dat van die ooievaars klopt, want ik woon in Oudewater en ik heb een ooievaarsbeet!”
Voorlopig werken we nog even verder over de sterren en planeten. In het handvaardigheidslokaal hebben we een kleine tentoonstelling ingericht, die na iedere les wat verder zal groeien. Komt u af en toe even een kijkje nemen?
Foto's

Met z'n allen in de hutDe vorige keer werkten we in de plusklas met kunststof buisjes, een soort rietjes, en verbindingsstukjes. De kinderen kregen de opdracht een grote hut of een sneeuwbal te bouwen. Helaas was de tijd te kort om de opdracht af te maken. Zoals beloofd mochten zij er de volgende keer dus mee verder gaan. Inmiddels waren er 2 nieuwe kinderen in de plusklas aangeschoven en mochten alle kinderen kiezen met welk materiaal ze wilden werken. Dit keer wilden maar liefst 4 kinderen de hut proberen te bouwen. Hij zou dus nog wat groter moeten worden. Maar al snel bleek het gezegde 'oefening baart kunst' te kloppen. Inmiddels kenden de kinderen de beste techniek en hadden zij binnen de tijd een hut klaar waarin ze met z'n vieren pasten. Uiteraard wilden de anderen er ook wel in. En ach... hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Er bleken maar liefst 7 kinderen in de hut te passen!
De andere kinderen gingen aan de slag met het nabouwen van voorbeelden of lieten hun eigen creativiteit erop los. Na afloop mochten zij dat wat ze gemaakt hadden meenemen naar de klas, zodat iedereen kon zien wat ze gemaakt hadden. Uiteraard verdienden deze staaltjes van knap werk een ereplaatsje in de klas waar ze twee weken mogen pronken.
Foto's

Passen ze in de hut?Vorige week was er eindelijk weer plusklas voor de onderbouwleerlingen. We begonnen, net als iedere keer, met het trekken van kaartjes met filosofische vragen. Een van de vragen, wat kun je nooit veranderen, bleek nog best lastig te zijn. Door een van de kinderen werd een huis genoemd. Een ander verwierp dit direct. Een huis kun je immers in een andere kleur schilderen. Vervolgens opperde iemand een put, waarop iemand anders meteen zei dat een put op de maan toch echt wel van vorm kon veranderen. Eigenlijk kon niemand iets bedenken wat je niet zou kunnen veranderen. We lieten het kaartje met de vraag voor wat het was en gingen aan de slag met buisjes en verbindingsstukjes. De kinderen kregen de opdracht om hiermee een hut te bouwen waar ze met z’n drieën in zouden passen. Een ander drietal kreeg de opdracht om een zo groot mogelijke sneeuwbal te maken van het materiaal. Uiteraard was samenwerken een belangrijk doel deze week. Al gauw bleek dat dit heel goed ging. Het groepje kinderen dat de hut moest bouwen ging naast elkaar zitten om uit te meten hoe breed de hut zou moeten zijn. Toen na enige tijd bleek dat ze waarschijnlijk niet genoeg buisjes hadden, besloten ze de hut lager te maken. Ze gingen naast elkaar op de grond liggen om te kijken hoe hoog de hut dan zou moeten zijn.  De kinderen die aan de sneeuwbal werkten kwamen er niet helemaal uit. Hoe kreeg je de sneeuwbal nou in zo’n vorm dat hij ook echt op een bal ging lijken? Na een tijdje proberen mochten ze het eerst individueel gaan proberen. Een wat kleinere bal maken bleek toch iets makkelijker te zijn. Helaas was de tijd veel te snel voorbij en kregen de kinderen de bouwwerken niet af. Dit vonden ze ontzettend jammer. We hebben daarom afgesproken dat we hier volgende keer mee verder gaan.
Foto's

Welke vorm is het sterkst?Het is alweer even geleden, maar net na de herfstvakantie gingen we in de plusklas aan de gang met stapels boeken. De kinderen kregen 3 gekleurde vellen papier, allemaal even groot en even sterk. Ieder vel papier werd in een andere vorm gevouwen: een rechthoek, een driehoek en een cilinder. Aan de kinderen de opdracht te onderzoeken welke vorm het sterkst zou zijn en de meeste boeken zou kunnen dragen. De meningen liepen uiteen. Een paar kinderen dachten aan de drieoek, de anderen aan de rechthoek. Niemand dacht dat de cilinder het sterkst zou zijn. Het werd tijd om de proef op de som te nemen. Hele stapels boeken werden op de ‘torens’ gelegd. Er konden zo veel boeken op dat er zelfs nog boeken bij gehaald moesten worden. Groot was uiteindelijk de verbazing toen bleek dat toch de cilinder het sterkst was. Deze vorm heeft immers geen hoeken en verdeelt het gewicht over de gehele vorm. Een beetje spijt had juf Nicolette achteraf wel van deze opdracht…alle boekjes moesten weer keurig gesorteerd op nummer in de bakken. De kinderen probeerden haar nog wel te helpen, maar dit was toch wat te hoog gegrepen. Een volgende keer zal juf Nicolette zeker geen boekjes meer gebruiken die weer netjes op nummer moeten worden opgeruimd…

Afgelopen keer stond in het teken van de stoomboot van Sinterklaas. Hoe kon het nou dat de stoomboot vast was gelopen? En hoe kan het dat zo’n zware boot blijft drijven? Allereerst zochten we uit welke voorwerpen drijven en welke zinken. Al snel kwamen we er achter dat spullen waar lucht in zit blijven drijven. In het pakjesruim van de stoomboot zit ook lucht, maar hoe voller je hem stopt, hoe minder lucht erin zit en hoe dieper de boot zal komen te liggen. Alle kinderen kregen een stukje aluminiumfolie en moesten hiervan een bootje vouwen waar zo veel mogelijk pakjes (knikkers) op konden worden gelegd zonder dat de boot zou gaan zinken. Wie goed opgelet had wist dat er lucht in de boot moest zitten. Een hoog opstaande rand en een stevige bodem dus. De boten die zo gemaakt waren konden vele pakjes meer ‘houden’ dan de boten die groot en laag waren. Maar goed dat de stoomboot wel een hoge rand heeft, zodat het pak van de Sint droog blijft!
Foto's

Kalender

loader

Aankomende evenementen

aug
20

20-08-2018 8:30 - 15:00

aug
21

21-08-2018 8:30 - 15:00

aug
22

22-08-2018 8:30 - 15:00

aug
23

23-08-2018 8:30 - 15:00

aug
24

24-08-2018 8:30 - 15:00